Wiele książek napisano o stylach zarządzania i ich wpływie na efektywność pracy zespołów i firm. Wśród najczęściej wymienianych, najbardziej pożądanym jest typ znany pod nazwą „administratora”. Nazwa stylu wydaje się brzmieć mało atrakcyjnie, lecz cechy charakterystyczne są przez wielu znawców tematu określane, jako kluczowe. Kim zatem jest ów „administrator”? Dlaczego jest postrzegany, jako najbardziej efektywny menedżer?
Pierwszą cechą, która wyróżnia ten styl zarządzania zespołem (organizacją) jest to, iż stawia on wysokie wymagania sobie i podwładnym. Nie powinno to jednak oznaczać, że skoro sam pracuje po 12 godzin na dobę, to jego podwładni automatycznie powinni robić to samo! Wielu ludzi, którzy wpadli w „czarną dziurę” zachowań korporacyjnych uważa, że tak właśnie należy traktować podwładnych. Mamy tu do czynienia ze swoistą patologią „pracowitości” i żałośnie kiepską organizacją pracy, a nie z wysokim poziomem wymagań wobec siebie i podwładnych. Bycie dobrym „administratorem” oznacza przede wszystkim umiejętność stosowania tych samych standardów oczekiwań oraz kompetencji, które są niezbędne dla efektywnej pracy zespołu. To z kolei powinno mieć wpływ na skuteczność planowania i podziału zadań.
Drugą cechą charakteryzującą styl „administratora” jest kładzenie silnego nacisku na pracę zespołową. Im większe zaangażowanie menedżera w pracę z zespołem i na jego rzecz, tym bardziej możemy oczekiwać wysokich ocen wyników ich pracy. I więcej cech skutecznego przywódcy potrafimy wykorzystać w pracy z zespołem, tym większe jest prawdopodobieństwo, że zadania, które mamy wspólnie wykonać zostaną zrealizowane. Im więcej kompetencji przekażemy w procesie uczenia swojemu zespołowi, tym bardziej prawdopodobnym stanie się sukces naszych wspólnych działań.
Trzecią, szczególnie ważną, cechą opisywanego stylu zarządzania zespołem, jest umiejętność skutecznego doboru bodźców, co zapewnia mu skuteczność w realizacji zadań. Istotą efektywnego wykonywania zadań jest odpowiednio dopasowany system czynników wpływających na motywację. Traktując podwładnych, jako zespół indywidualności, „administrator” potrafi zbudować skuteczny zbiór motywatorów, które adresowane do poszczególnych członków zespołu, spowodują ich wysoki poziom zaangażowania w wykonywane zadanie.
Obserwacja rzeczywistości organizacyjnej, w której, na co dzień przebywamy, dostarcza niewielu przykładów „administracyjnego” stylu zarządzania. Wynika to zapewne z konieczności zaangażowania się w długotrwały proces budowania zespołu opartego na opisanych wyżej relacjach. Niestety większość menedżerów to ludzie leniwi i egoistyczni, a swoje stanowiska wykorzystują do sprawowania władzy nad innymi i uzasadnienie dla często wygórowanych apanaży.
JB
Zostaw komentarz